Rurka dotchawicza

Ogólne znieczulenie:Intubacja rurką intubacyjną jest najczęściej stosowaną metodą intubacyjną podczas znieczulenia ogólnego.

Pacjenci mogą potrzebować rurki intubacyjnej z jednego z kilku powodów. Rurka intubacyjna jest potrzebna do mechanicznej wentylacji pacjenta (lub oddychania za niego przez maszynę). Każdy oddech jest wtłaczany do rurki intubacyjnej i do płuc. Rurka intubacyjna jest również potrzebna, jeśli pacjent jest nieprzytomny lub ma uraz mózgu. Mózg kontroluje odruch w drogach oddechowych, który zapobiega zakrztuszeniu się podczas połykania lub jedzenia. Ten odruch nazywa się odruchem wymiotnym. Górna część tchawicy ma specjalny otwór zwany nagłośnią. Kiedy połykamy jedzenie, nagłośnia zamyka się, aby zapobiec przedostaniu się jedzenia do tchawicy. Kiedy pacjenci są silnie uspokojeni, nieprzytomni lub mają uraz mózgu, ta reakcja ochronna jest często upośledzona. Bez odruchu wymiotnego ślina dostałaby się do tchawicy. Nazywa się to aspiracją. Aspiracja jest poważnym powikłaniem i jedną z przyczyn zapalenia płuc. Mniej powszechnym powodem intubacji pacjenta jest utrzymanie drożności dróg oddechowych. Najczęściej obserwuje się to u pacjentów z guzami lub naroślami w szyi lub górnej części klatki piersiowej. Zwykłą drogą wprowadzania rurki intubacyjnej jest usta. Nazywa się to rurką intubacyjną ustną. Rzadziej rurkę intubacyjną wprowadza się przez nos. Nazywa się to rurką intubacyjną nosową.

Miękki balon w kształcie pączka znajduje się na zewnątrz rurki intubacyjnej. Mankiet jest napompowany powietrzem i służy dwóm celom. Po pierwsze, zmniejsza liczbę odcinków ustnych, które mogą przejść w dół na zewnątrz rurki i do płuc. Jest to ważne, ponieważ wprowadzenie rurki intubacyjnej do dróg oddechowych „zaklinuje” nagłośnię w pozycji otwartej. Chociaż mankiet zmniejsza ilość wydzielin, które mogą dostać się do płuc, nie zapobiega temu całkowicie. Z tego powodu pacjenci podłączeni do respiratorów są narażeni na ryzyko wystąpienia zapalenia płuc z powodu wydzielin. Drugim powodem stosowania mankietu jest zapobieganie wyciekaniu oddechów mechanicznych z płuc wokół rurki. Kiedy dajemy pacjentowi oddech za pomocą respiratora, chcemy, aby oddech wchodził i wychodził przez rurkę. Bez mankietu oddech wchodziłby do rurki, ale jego część uciekałaby wokół mankietu, zanim dotarłaby do płuc. Dopóki pacjent ma założoną rurkę intubacyjną, mankiet będzie musiał być napompowany. Nadmuchany mankiet uniemożliwi pacjentowi mówienie. Mowa powstaje, gdy wydychamy powietrze przez struny głosowe, powodując ich wibrację. Ponieważ mankiet blokuje przepływ powietrza wokół rurki, mówienie nie jest możliwe. Po usunięciu rurki (tzw. ekstubacja) pacjent będzie mógł mówić. Głos może brzmieć chrypko, a pacjent może odczuwać dyskomfort w gardle przez pierwsze kilka dni.

Ponieważ mankiet na rurce oddechowej jedynie zmniejsza (nie zapobiega) przedostawaniu się wydzielin przez mankiet, mamy szereg innych strategii, które są częścią rutynowej praktyki: Specjalne rurki oddechowe zwane podgłośniowymi drenażowymi rurkami, które mają niski, ciągły port ssący umieszczony nad mankietem. Pielęgnacja jamy ustnej Dilignet w celu zmniejszenia liczby bakterii w jamie ustnej. Rutynowa pielęgnacja jamy ustnej z chlorheksydyną dwa razy dziennie w celu zmniejszenia liczby bakterii w jamie ustnej. Codzienna ocena gotowości/próby zmniejszenia sedacji. Codzienna ocena gotowości/próby spontanicznego oddychania (bez wspomagania respiratorem). Wczesne karmienie w ciągu 24-48 godzin, chyba że jest przeciwwskazane. Rutynowe uniesienie wezgłowia łóżka.

Rurki intubacyjne (ETT) są niezbędnym i znanym elementem praktyki anestezjologicznej. Obecność ETT utrzymuje drożność dróg oddechowych, umożliwia natlenienie i wentylację, pozwala na odsysanie wydzielin, zmniejsza ryzyko aspiracji treści żołądkowej lub wydzielin z gardła i ułatwia stosowanie środków znieczulających wziewnych.

Najczęściej stosowanym materiałem ETT jest polichlorek winylu (PCW), przezroczysty plastik, który umożliwia wizualizację kondensacji wydechowej („zamglenia oddechu”), wydzielin i innych obcych materiałów wewnątrz rurki. PVC jest materiałem półsztywnym w temperaturze pokojowej, ale stosunkowo bardziej elastycznym, gdy nagrzewa się po umieszczeniu w tchawicy, co pozwala na łatwą manipulację końcówką rurki podczas intubacji, jednocześnie zmniejszając ryzyko niedokrwienia błony śluzowej po umieszczeniu. Chociaż nie są tak powszechnie stosowane, ETT wykonane z innych materiałów, w tym nylonu, silikonu i teflonu, są również dostępne w Stanach Zjednoczonych.

Rozmiar rurki ETT oznacza wewnętrzną średnicę jej światła w milimetrach. Dostępne rozmiary wahają się od 2.0 do 12.0 mm w odstępach co 0.5 mm. W przypadku intubacji doustnych rurka ETT o średnicy 7.0-7.5 jest zazwyczaj odpowiednia dla przeciętnej kobiety, a rurka ETT o średnicy 7.{{10}}.5 dla przeciętnego mężczyzny. Jednak odpowiedni rozmiar rurki to wieloczynnikowa decyzja kliniczna oparta na wzroście i wadze pacjenta, rodzaju zabiegu lub operacji oraz obecności choroby płuc lub dróg oddechowych. W przypadku intubacji nosowych odpowiednia jest redukcja rozmiaru o 0.5-1.0 mm. Długość jest wprost proporcjonalna do rozmiaru rurki ETT. Rurki nosowo-tchawiczne są około 2 cm krótsze niż rurki ustno-tchawiczne. Ponieważ anatomiczne wariacje tchawic mogą być trudne do przewidzenia, przed intubacją powinno być dostępnych kilka rozmiarów rurek ETT. Odpowiedni rozmiar rurki pediatrycznej można obliczyć, korzystając ze wzoru ID=wiek w latach/4) + 4. Na przykład rozmiar 6,0 ETT byłby zazwyczaj odpowiedni dla pacjenta w wieku 8- lat.

Koniec pacjenta, znany również jako koniec dystalny lub tchawkowy, jest umieszczany w tchawicy i zwykle ma nadmuchiwany mankiet, który zapewnia uszczelnienie zapobiegające aspiracji treści żołądkowej i zmniejsza wyciek powietrza podczas wentylacji ciśnieniem dodatnim. Mankiet jest nadmuchiwany przez balonik pilotażowy, który znajduje się na końcu maszynowym (lub końcu proksymalnym) ETT. Balonik pilotażowy jest połączony z mankietem za pomocą rurki pilotażowej, która biegnie wzdłuż ETT i zawiera zawór jednokierunkowy, który utrzymuje napompowanie mankietu po wyjęciu strzykawki do napompowywania. Zasadniczo rurki z mankietem są stosowane u pacjentów w wieku powyżej 6 lat. Rurki intubacyjne mogą być ścięte lub nieścięte. Ścięcie umożliwia lepszą wizualizację głośni przed końcówką ETT, jednocześnie umożliwiając jej łatwiejsze przejście przez fałdy głosowe. W rurkach ustno-tchawicznych ścięcie jest skierowane w lewo i ma kąt 45 stopni.

HangZhou Trifanz Medical Device Co., Ltd znajduje się w tętniącym życiem parku bioprzemysłowym LinPing w Hangzhou. Park cieszy się pięknym otoczeniem i wygodnym transportem. Jest on położony w sąsiedztwie Szanghaju, Ningbo i innych ważnych portów. Firma jest zintegrowanym przedsiębiorstwem naukowo-technologicznym, zajmującym się głównie badaniami, rozwojem, produkcją i sprzedażą cewników medycznych w dziedzinie oddychania, znieczulenia i ciężkich chorób. Posiada własny zespół badawczo-rozwojowy: grupę personelu profesjonalnego i technicznego z prawie 20-letnim doświadczeniem w branży; własne miejsce produkcji: 1000 kwadrat 100 000 czystych warsztatów GMP; wśród pracowników firmy ponad 80% pracowników szkół wyższych i uniwersytetów odpowiada za działalność produkcyjną i operacyjną firmy w ścisłej zgodności z krajowymi i międzynarodowymi wymogami dotyczącymi prowadzenia operacji w chmurze systemu zarządzania jakością, przeszedł certyfikację systemu CE, ISO13485; może świadczyć usługi OEM / ODM.